Femicide: Ook ik had zo in de krantenkoppen kunnen staan

Soms lees ik een krantenkop en stokt mijn adem.

Vrouw vermoord door (ex-)partner.

Elke keer denk ik hetzelfde: dat had ik kunnen zijn.

Ik was bijna vier maanden zwanger toen mijn mensenhandelaar probeerde me te wurgen. Niet omdat hij mij haatte, maar omdat ik niet meer “bruikbaar” was. Zwanger zijn betekende dat ik niet meer voor hem kon werken. En dus moest het kind weg.

Hij probeerde me te breken met woorden, nog vóór hij zijn handen gebruikte. Hij schilderde de toekomst van mijn ongeboren dochter als een nachtmerrie. “Denk je dat jouw dochter veilig is voor mijn broers?” “Als ik haar zie zoenen met een jongen voor het huwelijk, vermoord ik eerst haar. Voor jouw ogen. En daarna jou.”

Ik weigerde. Standvastig. Als hij mij ook dit kind wilde afnemen, net zoals het eerste, dan moest hij me maar doodslaan. Ik wist zeker dat dat moment zou komen.

Die middag schreeuwde hij weer tegen me. “Je brengt me te schande. Hoeren krijgen geen kinderen van pooiers!”

Ik zocht de confrontatie. Niet omdat ik sterk was, maar omdat ik niets meer te verliezen had. Ik zei dat als hij het kind uit mij wilde krijgen, hij het er zelf uit moest rammen.

Toen greep hij een trekker — zo’n ding waarmee je dweilt.

Hij sommeerde me op mijn knieën te gaan, duwde me tegen de grond en zette het onderste deel op mijn keel. Zijn ogen waren bloeddoorlopen, zijn blik leeg en vastberaden. Ik kreeg geen lucht. Ik vocht. Maar ik voelde dat ik het niet zou winnen. “Jij laat me geen keus, hè Jacq. Jij zorgt ervoor dat ik vast kom te zitten.”

En toen besloot ik iets wat mijn leven redde.

Ik stopte met vechten. Ik hield me slap. Ik hield me bewusteloos. Hij schrok. Gooide de trekker weg. Ik hoorde water lopen, een glas, paniek. "Shit, shit, shit.”Hij gooide water in mijn gezicht en ik “kwam bij”. Op dat moment besefte hij dat ik hem te slim af was geweest.

Zijn woede laaide opnieuw op. Hij sleurde me aan mijn haren de betonnen trap af, gooide me in de auto en reed me naar de huisarts. Ik móést naar binnen voor een verwijzing naar een abortuskliniek. Ik weigerde. Ging voor zijn auto staan.

Als je dat kind eruit wilt, zul je me moeten doden. Geef gas. Doe het dan. Alsjeblieft. Ja, ik smeekte hem om mij te vermoorden. Niet omdat ik wilde sterven, maar omdat de dood op dat moment de enige uitweg leek om van hem af te komen.

Als hij mij die dag had vermoord, had ik ook een krantenkop gekregen.

Vrouw gedood door partner.

Maar niemand had geweten dat hij geen partner was. Dat ik nooit verliefd op hem was. Dat hij een opgedrongen pooier was, een mensenhandelaar. Dat dit geen “relationeel conflict” was, maar pure macht, controle en terreur.

Dat besef raakt me elke keer opnieuw als ik weer zo’n bericht lees.

Want ik weet: ik ben niet uniek.

In Nederland zijn er nog steeds talloze vrouwen die dit meemaken. Achter gesloten deuren. Met regelmaat. In stilte. Met doodsangst.

Dit is geen incident, dit is femicide

Femicide ontstaat niet in één moment. Het is geen uitbarsting, geen ongeluk, geen “uit de hand gelopen ruzie”. Het is het eindpunt van een lange keten van controle, vernedering, dreiging en geweld, vaak al zichtbaar, vaak al gemeld, en te vaak genegeerd.

Achter elke krantenkop schuilt een vrouw met een geschiedenis. Met signalen die niet serieus genoeg zijn genomen. Met angst die te laat is gehoord. En met een systeem dat nog altijd tekortschiet in bescherming.

Daarom is het tijd om femicide te benoemen voor wat het is: structureel geweld tegen vrouwen.

Het vraagt om meer dan medeleven achteraf. Het vraagt om actie vooraf.

➡️ Neem signalen altijd serieus — ook als het geweld “nog niet fataal” is.

➡️ Stop met het bagatelliseren van dwang en controle als relatieproblemen.

➡️ Zorg voor vroegtijdige bescherming, veilige uitstappen en echte consequenties voor daders.

➡️ En luister naar vrouwen die zeggen: “Ik ben niet veilig.”

Want elke vrouw die vandaag niet wordt gehoord, kan morgen een naam in de krant zijn.

En geen enkele naam had daar ooit mogen staan.