De afgelopen tijd hoor ik via een vriendin het verhaal van een vrouw. Laten we haar voor het gemak Carina noemen.Carina is getrouwd met een man die haar ernstig mishandelt. Er is sprake van lichamelijke mishandeling, vernedering, isolatie, controle en voortdurende intimidatie. Coercive control. Intieme terreur.

Soms vraag ik me af hoe ik het heb overleefd. De jaren vóór 24 april 2008 voelden niet als leven. Het was overleven. Of misschien nog minder dan dat, bestaan, van moment naar moment, zonder uitzicht.  In september 2006 kwam ik erachter dat ik zwanger was.En ergens, diep vanbinnen, voelde ik geen angst. Alleen vastberadenheid. Twee jaar eerder had hij me met geweld gedwongen tot een abortus. Iets in mij was toen gebroken. Daarna dronk ik mezelf kapot. Iedere dag. Minstens twee liter sterke drank. Wodka, rum… alles wat maar kon helpen om niets meer te voelen.

Ik keek Loverboy: Vertrouw Niemand niet als een gewone kijker. Ik keek als iemand die dit heeft meegemaakt. En dat verandert alles. Waar anderen misschien een “heftige scène” zien, zie ik herkenning. Waar anderen spreken over “sensatie”, voel ik hoe dichtbij dit bij de werkelijkheid ligt. De eerste scène van de film raakte me direct. Niet omdat het overdreven was. Maar omdat het zó klopte.Het voelde alsof iemand een stukje van mijn verleden had vastgelegd.

“Mensen geloven me niet.” Dat is misschien wel het moeilijkste om te dragen. Niet alleen wat er is gebeurd, maar hoe er daarna naar gekeken wordt.Als ik zeg dat ik in 7 jaar tijd ongeveer 40.000 keer verkracht ben, zie ik het moment waarop mensen afhaken. Waarop het te groot wordt. Te heftig. Te onvoorstelbaar. Alsof het daardoor misschien niet waar kan zijn.

Die ochtend, op de dag van de abortus, was hij emotioneel. Vanaf het moment dat hij wakker werd huilde hij. Hij vertelde me dat hij het kindje eigenlijk ook wel wilde, maar dat hij niet wist hoe hij daarmee om moest gaan. Daarmee bedoelde hij vooral zijn familie. Hij was bang. Bang dat er dingen zouden gebeuren als ik het kindje zou houden. Dat hij zelf dingen zou doen waar hij later spijt van zou krijgen. Hij wilde zichzelf beschermen. Hij moest immers ook voor zijn moeder en zus in Marokko zorgen. In zijn ogen was er geen andere uitweg meer. Daarom, zei hij, moest hij hard zijn.

In iedere strafzaak zal een advocaat van de gedaagde zoeken naar alles wat het verhaal van het slachtoffer kan ondermijnen. Zijn er strafuitsluitingsgronden? Is de aangeefster wel betrouwbaar? Zijn haar verklaringen consistent?

Soms lees ik een krantenkop en stokt mijn adem.

Ze staat voor de spiegel in haar kamer. Het is oudjaarsavond.

Binnen de hulpverlening spreken we doorgaans alleen over ‘ontwikkelingsachterstand’ bij kinderen en jongeren. Zodra iemand achttien wordt, verdwijnt dat begrip uit de terminologie, alsof ontwikkeling vanaf dat moment vanzelfsprekend en lineair verloopt. Maar wat gebeurt er wanneer een volwassene jarenlang geen ruimte krijgt om zich te ontwikkelen omdat die in een situatie van gedwongenheid, misbruik of uitbuiting leeft?

Ik kijk niet zoveel televisie. Meestal mis ik er niets aan. Maar soms vang je een fragment op dat zó typerend is voor een groter probleem, dat je er niet meer vanaf komt. Deze week gebeurde dat bij een stukje uit Bureau Utrecht van Ewout Genemans.

Na een discussie  op LinkedIn afgelopen week, vond ik dat ik een blog en linkedIn post over dit onderwerp wilde schrijven. Nu zul je denken, jij als slachtoffer van seksuele uitbuiting zou van alle mensen misschien wel het meest moeite moeten hebben met sekswerk an sich, maar niets is minder waar.

Alle deelnemers  van School for Justice uit Brazilie, India, Nepal en Nederland. Samen Sterk tegen seksuele (kinder)uitbuiting.