Loverboy: Vertrouw Niemand

Ik keek Loverboy: Vertrouw Niemand niet als een gewone kijker.

Ik keek als iemand die dit heeft meegemaakt.

En dat verandert alles.

Waar anderen misschien een “heftige scène” zien, zie ik herkenning.

Waar anderen spreken over “sensatie”, voel ik hoe dichtbij dit bij de werkelijkheid ligt.

De eerste scène van de film raakte me direct. Niet omdat het overdreven was. Maar omdat het zó klopte.Het voelde alsof iemand een stukje van mijn verleden had vastgelegd.

En dat is precies waarom het me zo raakt om daarna de recensie in NRC te lezen.

Want wat daar wordt weggezet als fantasie, is voor mij werkelijkheid geweest.

Zwanger 

Er is een moment in de film dat me niet loslaat. Nina komt erachter dat ze zwanger is. Kwetsbaar. Bang. Hoopvol misschien — dat dit iets kan veranderen. Haar pooier doet haar een belofte: als ze andere meisjes ronselt, mag ze haar baby houden.

Vrijheid, in ruil voor het kapotmaken van een ander leven. Ze doet wat van haar gevraagd wordt. En zodra ze een nieuw slachtoffer heeft geregeld, blijkt het een leugen. Ze raakt haar kind kwijt. En moet gewoon door.

Voor veel kijkers is dit een heftige filmscène. Voor mij niet. Voor mij is dit herkenning. Dit is mijn verhaal.

Wat je in de film niet ziet, wat vaak onzichtbaar blijft, is wat er daarna gebeurt. De realiteit stopt niet bij dat verlies. Die begint daar pas echt.

In mijn geval betekende het dat ik, nog geen dagen later, alweer gedwongen werd om seks te hebben tegen betaling. Terwijl na een abortus medisch wordt voorgeschreven om minimaal 14 dagen geen seks te hebben.

Veertien dagen om te herstellen. Om fysiek te genezen. Maar in deze wereld bestaat geen herstel. Geen pauze. Geen keuze. Alleen doorgaan.

Je lichaam is geen lichaam meer. Het is een middel.En precies dát stuk — dat wat je niet ziet — maakt dat dit geen “overdreven scène” is. Het is een afgezwakte versie van de werkelijkheid.

Hoe uitbuiting er écht uitziet

Mensen denken vaak dat uitbuiting begint met geweld. Met dwang. Met zichtbare controle. Maar zo begint het meestal niet. Het begint met aandacht. Met iemand die je ziet staan. Met lieve woorden, interesse, bevestiging. En voordat je het doorhebt, verschuift er iets.  Grenzen vervagen. Afhankelijkheid groeit.

En langzaam wordt wat eerst “vrijwillig” voelde, iets waar je niet meer uit kunt. Dat proces, dat sluipende, manipulatieve,  zie ik terug in de film.

En ja, het is ongemakkelijk om naar te kijken. Maar dat is omdat het ongemakkelijk ís.

De snelheid van nu

Wat veel mensen nog steeds onderschatten, is hoe snel dit tegenwoordig gaat. Toen ik dit meemaakte, speelde een groot deel zich nog fysiek af. Nu gebeurt het online.

Via Instagram. Snapchat. Telegram. Eén bericht kan het begin zijn. Een paar dagen kunnen genoeg zijn om iemand volledig in te pakken. Vanuit een slaapkamer. Zonder dat ouders, vrienden of omgeving iets doorhebben.

De drempel is lager. De snelheid hoger. Het gevaar groter. Netwerken die je niet ziet, maar die er wél zijn Er wordt vaak gedaan alsof de netwerken achter mensenhandel overdreven worden. Alsof het filmisch is. Aangedikt. Maar die netwerken bestaan. Ik heb gezien hoe georganiseerd het kan zijn. Hoe mensen samenwerken. Hoe slachtoffers worden doorverhandeld, gecontroleerd en uitgebuit. Het is een systeem. En juist dat maakt het zo moeilijk te doorbreken.

De blik van buitenaf

Wat me raakt in de manier waarop er over deze film wordt geschreven, is de afstand. De analyse. De interpretatie. En vooral de stellige toon. Alsof er van buitenaf wordt bepaald wat “realistisch” is en wat niet.Alsof Nrc expert is op mensenhandel gebied. Een gekleurde blik wordt gepresenteerd als waarheid.

Maar wie bepaalt dat?

Wie bepaalt wat te heftig is om waar te zijn? Voor mij voelt het alsof mijn werkelijkheid wordt weggezet als overdrijving. Alsof mijn ervaring niet binnen het frame past en daarom wordt afgezwakt.

Over de “manosphere” en waarom dat ertoe doet 

In discussies wordt soms lacherig gedaan over de zogenaamde “manosphere”. Alsof het een internetfenomeen is zonder echte impact. Maar die manier van denken bestaat. Een wereldbeeld waarin vrouwen objecten zijn. Waarin controle normaal is. Waarin macht belangrijker is dan gelijkwaardigheid. Waarin mannen zich verheven kunnen voelen boven vrouwen.

Dat zijn geen losse ideeën. Dat zijn overtuigingen die gedrag sturen. En die overtuigingen zie je terug in hoe sommige mannen handelen. Niet alleen online. Maar ook in de echte wereld. Waar mijn pooier zich optrok aan films als Scarface en muziek die pooiersxhap verheerlijkt, trekken mannen zich tegenwoordig op aan woorden van "manosphere influencers" online. 

Er is geen ‘type dader’

Wat ook vaak misgaat, is het beeld van de dader.
Alsof mensenhandel iets is van “de ander”.
Van een bepaald profiel. Een bepaalde afkomst.
Maar zo werkt het niet.

Kijk naar Jeffrey Epstein.

Een invloedrijke, witte man met macht, geld en connecties. Hij bouwde een systeem waarin meisjes structureel werden uitgebuit. Jarenlang. Mensenhandel heeft geen vast profiel. Geen simpele dader.
Alleen slachtoffers. En systemen die dat mogelijk maken.

Hulp die verder gaat dan woorden

Wat mij persoonlijk raakt, is hoe er wordt gesproken over organisaties zoals Free a Girl. Alsof daar automatisch twijfel op moet zitten. Terwijl ik zie wat zij doen.

Zij halen meisjes uit situaties waar ze zelf niet meer uit kunnen. Ze bieden veiligheid waar die er niet is.
En ze blijven, ook daarna. Want ontsnappen is één stap.
Herstellen is een lang proces. En dat proces verdient aandacht. Zorg. Tijd. Waarom dit verhaal verteld moet worden. Voor mij gaat dit niet over een filmrecensie.
Het gaat over iets groters.

Over hoe we kijken naar uitbuiting.
Over wie we geloven.
Over wat we wegzetten als “te heftig om waar te zijn”.
Want elke keer dat we dat doen, maken we het probleem kleiner. En maken we slachtoffers onzichtbaarder.

Ik ben geen theorie.
Ik ben geen analyse.
Ik ben iemand die dit heeft meegemaakt.

En daarom zeg ik dit:
Dit is geen sensatie.
Dit is de werkelijkheid.

En die verdient het om gezien te worden.