“Mensen geloven me niet.” Dat is misschien wel het moeilijkste om te dragen. Niet alleen wat er is gebeurd, maar hoe er daarna naar gekeken wordt.Als ik zeg dat ik in 7 jaar tijd ongeveer 40.000 keer verkracht ben, zie ik het moment waarop mensen afhaken. Waarop het te groot wordt. Te heftig. Te onvoorstelbaar. Alsof het daardoor misschien niet waar kan zijn.
Maar dit is niet zomaar een getal. Tijdens mijn aangifte heeft de politie samen met mij deze aantallen uitgerekend.
Deze cijfers zijn vastgelegd en meegenomen in de rechtszaak tegen mijn mensenhandelaar. Het is dus niet alleen iets wat ik voel of herinner. Het is onderzocht. Onderbouwd. Bewezen.
En toch blijft het voor veel mensen moeilijk om te geloven.
Misschien omdat het woord “verkrachting” nog steeds wordt gezien als iets eenmaligs.
Een gebeurtenis. Maar wat als het geen gebeurtenis is? Gedwongen seks is verkrachting.
Elke keer opnieuw.
In mijn situatie betekende dat:
20 mannen per dag.
Minimaal 6 dagen per week.
Ongeveer 45 weken per jaar.
7 jaar lang.
Dat zijn 37.800 keer.
En dat is nog voorzichtig berekend.
Maar achter dat getal zitten geen cijfers, maar echte mannen, echte gebeurtenissen, echt leed en veel geweld. En misschien is dat waarom mensen twijfelen. Omdat als je het écht gelooft, je ook moet erkennen hoe groot en structureel dit probleem is.
Dat mensenhandel niet gaat over incidenten, maar over duizenden keren grensoverschrijding. Duizenden keren verkrachting. Want gedwongen seksuele handelingen moeten verrichten, zonder consent, is verkrachting. Niets meer en niets minder. Seksuele uitbuiting is niets meer dan iemand laten verkrachten voor winst. Keer op Keer op Keer.
Het is makkelijker om te denken:
“Dat kan toch niet…” Dan om te beseffen: “Dit gebeurt echt. En vaker dan we willen zien.”
Ik deel dit omdat dit Niet alleen mijn waarheid is. Maar waarheid die voor veel slachtoffers van seksuele uitbuiting geldt. Een waarheid waar ik mee moet leren leven. En hoe pijnlijk is het dan, als mensen cynisch zijn als je het aantal keren noemt dat je als slachtoffer van seksuele uitbuiting verkracht bent.
" Nou, Jacq, is dat niet wat overdreven." Ja die zin krijg ik letterlijk altijd. Ik wou dat het overdreven was. Ik wou dat ik kon zeggen: " Ja, je hebt gelijk, het waren er niet zoveel." Vooral voor mijn eigen gemoedstoestand zou ik dat heel graag kunnen zeggen. Maar helaas is de waarheid keihard.
En misschien is het tijd dat we stoppen met ons afvragen of het te groot is om waarheid te zijn.
En beginnen met erkennen dat het te groot is om te negeren.
Reactie plaatsen
Reacties
Het is nu ruim 7000 jaar dat vrouwen onderdrukt worden, daar hoort ook de positie en rol van onderdanigheid aan de man (patriarch) bij. Mannen hebben daardoor een vergiftigd beeld van vrouwen gekregen. @huubsalman